نوشته ها و ترجمه های محمد حیدری

پس چه شد؟ 

مگر در تلگرام نمی نوشتید ؟

عیدی کتاب ،

تکلیف عید کتابخوانی 

 روزنامه ایران ۹۶/۱/۶

نوشته فاروق مظلومی 

ستون نویس ستون شبگردها 

 ستونِ اجتماع ، فرهنگ و هنر

تکلیف بود ده بار از داستان دهقان فداکار هم رو نویسی کنیم تا خداینکرده تعطیلات عید خوش بگذرد.در نوع خودش هنر بزرگی است که فداکاری یک مرد بزرگ را اینچنین ملال آور بکنی.حالا این که یک حکایت واقعی از یک مرد شریف بود ماجرای پطرس را کجای دلمان می گذاشتیم که تمام قوانین فیزیک و فشار و آب را زیر سئوال می برد.پسربچه ای با انگشتش سوراخ سد را سد می کند و شهری را از سیل نجات می دهد.اگر مجبور باشی این داستان تخیلی را ده بار به شکل واقعی و خوش خط و خوانا رونویسی کنی،تا آخر عمر از تخیل بیزار می شوی.

فرض که این تکلیف ها مفید بود اما آیا تکالیف مفیدتری وجود نداشت.؟آیا نمی شد به جای آن همه نوشتن بی ثمر و تکرار ،کتابی تازه خواند تا بعد از تعطیلات در موردش در کلاس بحث کنیم.اصلا چرا ما هیچوقت غیر از کتابهای درسی در کلاس در مورد کتابی دیگر حرف نمی زدیم.؟چرا هیچوقت بحث نمی کردیم؟ ما همیشه گوش می کردیم و می پذرفتیم.

حالا که اوضاع تغییر کرده است و از تکالیف و شکنجه های مذکور خبری نیست ، بهتر است فرصت عید و عیدی را مغتنم بشماریم و کتاب را وارد ایام شیرین عید بکنیم.و برای اینکه ما هم عالِم با عمل باشیم- نه آن عمل - در حین بازدید از برج میلاد به راحتی و بدون هیچ صف و انتظار از بساط کتابفروشی مبسوط در برج، کتاب " شاهزاده کوچولو " را برای شاهزاده کوچولوی برادر بزرگترمان خریدیم.مستحضر هستید که در حال حاضر با همه کودکان عزیز عین شاهزاده برخورد می شود.شاهزاده های قاجار اینقدر عکس ندارند که بچه های شما دارند.من بچه ای ندارم.به امکانات ربطی ندارد به توجه بیش از حد و بیجا و ناضرور اولیای محترم ربط دارد.مگه ما بچه نبودیم.لازم نیست طعنه بزنید روزنامه نگاری خیلی کار باکلاسی است فقط حال و آینده و آخر و عاقبت ندارد.از بحث دور نشویم.ما کتاب را خریدیم و به عنوان یکی از اجزای بسته عیدی به برادرزاده عزیز اهدا فرمودیم البته با کلی تبلیغات جانبی در مورد داستان شاهزاده کوچولو. برادرزاده بنده که عنصری تقریبا فرهنگی از عناصر جدول مندلیف هستم،حتی حاضر به حمل این کتاب چند گرمی نبود و عین یک شاهزاده مسئولیت حمل آنرا به پدرشان محول فرمودند.

توصیه می کنم برای ترویج فرهنگ کتابخوانی در عید ،شیرین نشوید و به بچه ای نگویید "عمو چقدر عیدی گرفتی بریم کتاب بخریم"چون با پاسخ های شیرینتری مثل " شیرین نشو عید شیرینی زیاده" " یعنی عمو عیدمون رو فنا کنیم " مواجه می شوید.البته نسل جدید زبان جدیدی دارند که به زبان انگشتی معروف است و من از این زبان فقط لایک و قلب را بلدم که به عموی بزرگم لایک دادم ولی زد تو گوشم .به بنده و شما مربوط است که چرا خیلی از بچه ها اسکناس و اسباب لهو و لعب کودکانه را به عنوان عیدی به کتاب ترجیح می دهند.اما کشف و چاره آن ،امور مربوط به مسئولین امور و متخصصین امر است.در اینجا بنده فقط تجربیات شخصی خودم را برای پاسخ به سئوال "چرا اغلب بچه ها کتاب نمی خواهند پس نمی خرند و نمی خوانند؟" میدهم. 

۱-بچه ها کتاب عیدی نمی گیرند چون از اول کسی به آنها کتاب را به عنوان عیدی نداده است.

۲- بچه ها کتاب دستشان نمی گیرند چون دست بزرگترهایشان کتاب ندیده اند.

۳- بچه ها کتاب نمی خرند چون نشنیده اند والدینشان به همدیگر بگویند سر راهت فلان روزنامه یا کتاب را بگیر.عموما سفارشات خرید ما به گوشت و مرغ و تخم مرغ مربوط می شود.

۴- بچه ها فقط کتاب درسی می خوانند چون در مدرسه فقط کتابهای درسی را می خوانند

۵ - بچه ها کتاب نمی خوانند چون می بینند بزرگترهایشان به جای کتاب خواندن، پست های مربوط به کتاب نخواندن ایرانیان را در تلگرام می خوانند و تازه همدردی هم می کنند و از آن تازه تر در دید و بازدید های عید می گویند متاسفانه ایرانی ها کتاب نمی خوانند.!!!!!!!!!!!!! 

۶- ما کتاب نمی خوانیم چون بچه که بودیم وقتی دست پدر و مادرمان را می گرفتیم و از کنجکاوی به داخل کتابفروشی می کشیدیم آنها می گفتند هیچی نیست فقط کتابه.  

و هفت و بی نهایت ....  

اتفاقا همه چی درکتابهاست.آرزوها ، داستانها ،خیالات ،شکستها ،جهانهای دیگر و ......

کودکی بزرگترین شانس بی گناهی است.بچه ها گناهی ندارند.ما هم گناهی نداشتیم.اما حالا مقصریم ما کوتاهی می کنیم و کوتاهی مان خیلی طولانی شده است. طولانی تراز صف های خرید کتاب در دنیا. ما در ایام عید و دیگر ایام سال به کتابفروشی ها نمی رویم.

کتاب خواندن تکلیف نیست. تربیت است.روش زندگی است.باید مزاج و ذائقه خودمان و کودکانمان را برای لذت بردن از کتاب تربیت کنیم.از کتابخوانها شنیده ام کتابخوانی از شیرینی های عید هم شیرینتر است و کتاب عیدی عزیزی است.